We zijn krap een week bezig en ik voel me al bijna een volleerd klusser. Overigens is veel stoffigheid inademen een prima methode je longen te trainen. Hoesten kan ik nu wel.

Professioneel als altijd, werken we netjes van boven naar beneden en van binnen naar buiten. Het oerwoud buiten blijft nog even intact dus. Het is weer eens wat anders om bamboe te zien wuiven wanneer je vanuit de studeerkamer op de eerste verdieping naar buiten kijken. Maar goed, de plafonds en de muren zijn gewit, de kozijnen geschilderd en het behangetje is geplakt. Nu nog de vloeren lakken/schilderen en we zakken weer een verdieping. Ik vrees dat dan pas het echte schuurwerk gaat beginnen, want de vloeren moeten helemaal opgeschuurd worden. Leuk zo'n grote woonkamer plus uitbouw! Maat goed, uiteraard wordt het allemaal erg mooi en is iedereen in het bezit van een linker- en een rechterhand van harte welkom om te komen helpen.

Oja, natuurlijk hebben we de foto's nog, bijvoorbeeld van de muur-die-eruit-ging:

... een plek onder de zon...


En toen was ik opeens huiseigenaar. En zag ik het vanmiddag al gelijk al niet meer zitten. Wat een bouwval! Hoe moeten we dit ooit leefbaar maken?? Waar in 's hemelsnaam moeten we logischerwijs beginnen??

Dat was een paar uurtjes geleden. Inmiddels is het koffizetapparaat geïnstalleerd en zijn er al zaagsnedes gemaakt in het stuk muur dat eruit moet. En heb ik bovendien al kennisgemaakt met de buren. Althans, de buurman. En de eerste stop is al doorgeslagen, dus hoe veel erger kan het nog worden.

Nee hoor, niks geen zorgen, komt helemaal goed, laat alle klussen maar komen.

(en zeer onregelmatige updates hier, vanwege veel kluswerk in een huis zonder internet)

Meten is weten. Dus: tellen maar!

(foto schaamteloos gestolen via flickr)

Zo, ik heb het heel erg druk gehad hier op mijn training in St Charles zoals je kunt zien.
Binnenkort volgen nog meer wijzigingen online, het idee is er namelijk, nu de uitvoering nog.

Ik probeer nu in te checken voor mijn terugvlucht van morgen, maar dat is tot op heden nog zonder succes. Dus als ik zaterdagochtend onverhoopt niet op Schiphol arriveer, dan bleef ik nog iets langer...

In Chicago is de herfst gearriveerd. Amerikanen slaan snel door. In de zomer dragen ze de hele tijd flipflops. Flipflops is een ander woord voor slippers, maar dat klinkt waarschijnlijk niet hip genoeg. Zelf vind ik de teenslippers die het hipst zijn erg vervelend om te dragen. Zodra het echter koud(er) wordt gebeurt er iets vreemds: ik zou namelijk verwachten dat flipflops de duidelijkste indicator voor de buitentemperatuur zouden zijn. Maar die blijven gewoon. Er komt wel iets bij: handschoenen. Het was wel wat frisjes, maar toch nog zeker boven de 10 graden (50 in Fahrenheit) dus handschoenen? Nee? Wel in Chicago. Ben hierdoor wel erg benieuwd wat er gebeurt als het echt koud wordt...

Het enige doel wat we zaterdag in Chicago hadden, was de top. Niet de absolute top (Sears tower) want die was te duur daar was geen bar. Maar de op twee na hoogste top (Hancock building) was ook erg fijn. Op de 96e verdieping dronk ik mijn duurste drankje ooit, een heuse 'Top floor Tea'. Nee, nee, dat was geen gewone thee!

Mijn jacht naar dingen om mee te nemen naar huis gaat onverminderd voort. Ik heb al een iPod accessoire, de originele Ziplock-diepvrieszakjes en verschillende foto's*. Hoog op de lijst staat nog de Tazo thee, en dan bij voorkeur de Chai of Zen variant. De enige supermarkt waar ik tot op heden ben geweest stroomde zowat over van de Celestial Seasonings thee, maar Tazo thee: ho maar! Ik kan het mezelf ook makkelijk maken door het hier uit het Qcenter mee te nemen...

*deze keer alleen maar ouderwetse analoge foto's, dat is de nieuwste trend